Inzicht is niet hetzelfde als handelen

Mensen begrijpen na een programma vaak goed wat er anders kan.

Ze weten waar invloed zit en kunnen benoemen wat de situatie vraagt.

Maar op het moment dat het erop aankomt, — als iemand moet kiezen tussen aanspreken of laten lopen, tussen tempo maken of draagvlak zoeken, tussen resultaat en relatie —
blijkt begrip niet genoeg.

Een leidinggevende die in de sessie precies benoemt wat zijn patroon is, valt er een week later toch in terug.

De oefensituatie is te ver van het werk

Veel programma’s werken met praktijksituaties.

Maar zelden met de momenten waarop de druk echt oploopt.

Als richting gekozen moet worden terwijl belangen botsen en verwachtingen uiteenlopen.

De oefensituatie is overzichtelijker dan het werk zelf.

Iemand delegeert soepel in de sessie, maar neemt het weer over zodra de deadline oploopt en de fout zijn naam draagt.

Zodra het traject eindigt, keert de volle werkelijkheid terug. En het geoefende gedrag houdt geen stand.

De omgeving beloont oud gedrag sneller dan nieuw

Programma’s richten zich op het individu.

Maar zodra iemand anders begint te handelen, reageert de omgeving.

Collega’s die terugvallen op hoe het altijd ging.
Verwachtingen die ongemerkt terugtrekken naar wat vertrouwd is.

Iemand spreekt zich uit in de training, maar niet in het MT-overleg waar de verhoudingen anders liggen.

Nieuw gedrag krijgt dan niet de ruimte om te beklijven.
Ook niet bij mensen die gemotiveerd zijn en het echt willen.